Villach – austriacka perełka

Podróżując po Austrii, trafiłam do miejsca, które od pierwszych chwil skradło moje serce. Villach, drugie co do wielkości miasto Karyntii, położone nad rzeką Drawą, zachwyca spokojem, kolorową starówką i wyjątkową atmosferą. To właśnie tutaj spotykają się trzy kraje i trzy kultury – Austria, Włochy oraz Słowenia – co sprawia, że miasto ma swój niepowtarzalny charakter.

Spacer po historycznym centrum to prawdziwa przyjemność. Główny plac tętni życiem od rana do późnego wieczora. Znajdują się tu liczne kawiarnie, bary i restauracje z ogródkami, w których można usiąść przy filiżance kawy, spróbować lokalnych specjałów lub po prostu obserwować codzienne życie mieszkańców. Okolica  słynie z bogatej oferty gastronomicznej.

Miasto jest również świetną bazą wypadową do zwiedzania okolicy. W zaledwie kilkanaście minut można dotrzeć nad turkusowe jezioro Faaker See, odwiedzić malowniczy Dobratsch z przepięknymi panoramami Alp lub zrelaksować się w termach KärntenTherme. Miłośnicy dwóch kółek z pewnością docenią przebiegającą przez Villach słynną trasę rowerową Alpe Adria Radweg, prowadzącą aż do włoskiego Grado nad Adriatykiem.

Villach ma również ciekawą historię. W 1348 roku miasto zostało niemal doszczętnie zniszczone przez jedno z najsilniejszych trzęsień ziemi w historii Europy. Dziś trudno w to uwierzyć, spacerując wśród pięknie odrestaurowanych kamienic. Nad starówką góruje wieża kościoła św. Jakuba, z której rozciąga się wspaniały widok na miasto, Alpy i okoliczne jeziora.

Villach nie jest miastem pełnym tłumów i pośpiechu. To miejsce, które zachwyca klimatem, spokojem i południową atmosferą. Dla mnie to kolejna perełka, którą z czystym sumieniem mogę polecić każdemu, kto lubi odkrywać mniej oczywiste, ale niezwykle urokliwe zakątki Europy.

Takie sobir przemyślenis

 

Ostatnio słuchałam wywiadu z Joe Dispenzą. Niezależnie od tego, czy zgadzamy się z jego teoriami, czy podchodzimy do nich z dystansem, jedno muszę przyznać – skłonił mnie do głębokich przemyśleń.

Mówi o tym, że nasze myśli i emocje kształtują sposób, w jaki przeżywamy życie. Że bardzo często żyjemy przeszłością, odtwarzając wciąż te same schematy myślenia i te same emocje. A co ciekawe – według niego możemy wręcz uzależnić się od emocji, nawet tych trudnych, takich jak lęk, złość czy poczucie krzywdy.

Zaczęłam się zastanawiać... Ile w tym jest prawdy? Czy rzeczywiście tak często sami zamykamy się w tym, co już znamy, zamiast świadomie tworzyć swoją przyszłość?

Nie wiem, czy odpowiedź jest jednoznaczna. Wiem jednak, że warto od czasu do czasu zatrzymać się i przyjrzeć własnym myślom. Bo być może to właśnie od nich zaczynają się największe zmiany.

Różaniec – podróż przez wieki

 

Czy zastanawialiście się kiedyś, skąd właściwie wziął się różaniec? Dlaczego właśnie róża stała się jego symbolem i dlaczego od wieków towarzyszy modlitwie milionów ludzi?

Historia róży jest znacznie starsza niż chrześcijaństwo. Już w starożytnej Grecji i Rzymie była symbolem piękna, miłości, odrodzenia i tajemnicy. Ozdabiano nią świątynie, składano ją w ofierze bogom, a podczas święta Rosalia dekorowano różami groby bliskich. Róża była znakiem pamięci, szacunku i nadziei, że życie nie kończy się wraz ze śmiercią.

Przez wieki symbol ten nie zniknął. Przeciwnie – nabierał nowych znaczeń. W chrześcijaństwie róża stała się symbolem Maryi. Nazywano ją „Różą Duchowną”, „Różą Mistyczną”, a każdą modlitwę odmawianą z wiarą porównywano do róży składanej u Jej stóp. Stąd właśnie pochodzi nazwa „różaniec” – duchowy wieniec róż.

Sam różaniec również dojrzewał przez stulecia. Zrodził się z potrzeby prostych ludzi, którzy nie potrafili czytać psalmów odmawianych przez mnichów. Liczyli więc modlitwy na sznurkach i paciorkach, powierzając Bogu swoje troski, lęki i nadzieje. Z czasem powstała modlitwa, którą znamy dzisiaj.

Dla jednych różaniec jest tradycją wyniesioną z domu rodzinnego. Dla innych ratunkiem w trudnych chwilach. Są tacy, którzy sięgają po niego tylko od czasu do czasu, i tacy, którzy nie wyobrażają sobie bez niego dnia. Niezależnie od tego, jak często go odmawiamy, trudno nie zauważyć, że niesie ze sobą coś wyjątkowego – wyciszenie, skupienie i poczucie, że nie jesteśmy sami ze swoimi problemami.

W świecie pełnym pośpiechu różaniec uczy zatrzymania. W świecie pełnym hałasu przypomina o ciszy. W świecie pełnym niepewności pomaga odnaleźć nadzieję. Nie zmienia rzeczywistości za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, ale zmienia człowieka, który się modli. Daje siłę, by przetrwać trudny czas, podjąć właściwą decyzję, znaleźć spokój tam, gdzie wcześniej był tylko lęk.

Można różnie patrzeć na historię różańca, jego początki i symbole, które towarzyszyły ludziom przez tysiące lat. Jedno jednak pozostaje niezmienne – siła wiary i modlitwy. To one sprawiają, że zwykłe paciorki stają się dla wielu ludzi drogą do wewnętrznego pokoju, źródłem nadziei i wsparciem w chwilach, gdy najbardziej tego potrzebują.

Bo czasem największa siła kryje się właśnie w prostych słowach powtarzanych z ufnością i sercem pełnym wiary.