Już sam tytuł spektaklu przyciąga uwagę i nie pozostawia złudzeń – nie będzie to słodka opowieść o dzieciństwie. Młodzieżowa Grupa Teatralna Nowego Teatru w Słupsku zabiera widzów do świata dwunastolatków, którzy każdego dnia mierzą się z samotnością, presją, odrzuceniem i poczuciem niezrozumienia.
Miałam okazję uczestniczyć w premierowym pokazie i wyszłam z teatru głęboko poruszona. To nie jest przedstawienie, które kończy się wraz z opadnięciem kurtyny. Ono zostaje w myślach widza jeszcze długo po wyjściu z sali.
Największą siłą spektaklu jest jego autentyczność. Nie ma tu moralizowania ani gotowych odpowiedzi. Są za to prawdziwe emocje, uporczywe myśli, szkolne konflikty, poczucie odrzucenia i nieustanne poszukiwanie własnego miejsca w świecie. Twórcy pokazują rzeczywistość, z którą mierzy się wielu młodych ludzi, nie uciekając od tematów trudnych i niewygodnych.
Główny bohater, Arek, nie jest postacią wyjątkową. Przeciwnie – takich Arków można spotkać niemal w każdej klasie. Często są obok nas, niezauważeni, zmagający się z własnymi problemami i samotnością. Spektakl przypomina, jak łatwo przeoczyć czyjeś cierpienie i jak bardzo potrzebna jest uważność na drugiego człowieka.
Ciekawym zabiegiem artystycznym jest wykorzystanie postaci Crabba i Goyle'a z uniwersum Harry'ego Pottera jako symbolu szkolnych prześladowców. Z kolei „Ciemność” staje się schronieniem przed światem pełnym ocen, wymagań i niezrozumienia. Te metafory działają na wyobraźnię i pomagają opowiadać o trudnych doświadczeniach językiem bliskim młodym ludziom.
Na szczególne uznanie zasługują młodzi aktorzy. Nie sprawiają wrażenia, jakby jedynie odgrywali role. Ich gra jest szczera, naturalna i wiarygodna, dzięki czemu widz łatwo angażuje się emocjonalnie w przedstawianą historię.
Uważam, że „POV: masz 12 lat i prze****ne” powinien obejrzeć każdy uczeń, rodzic i nauczyciel. Uczniowie – aby lepiej zrozumieli konsekwencje swoich słów i zachowań. Rodzice – by dostrzegli emocje swoich dzieci i potrafili o nich rozmawiać. Nauczyciele – ponieważ podobne historie rozgrywają się każdego dnia w szkolnych korytarzach i klasach.
To spektakl odważny, potrzebny i niezwykle aktualny. Nie daje łatwych odpowiedzi, ale zadaje ważne pytania. A właśnie takie przedstawienia mają największą wartość.
Warto go zobaczyć. Warto o nim rozmawiać. I warto wyciągnąć z niego wnioski.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Jeśli nie jesteś posiadaczem konta google+ wybierz "nazwa/adres url" i wpisz swój nick lub imię. Trochę tak głupio rozmawiać z Anonimem.